Ik kreeg zomaar een enorme tas wilde appeltjes uit een bevriende tuin: wat een rijkdom! Zulke appeltjes (crab apples) zijn lekker zuur en goed om pectine, appelstroop, appellikeur en natuurlijk appelsap van te maken – maar dan wel mét schil en klokhuis, anders is er geen beginnen aan. Perfect dus voor de ontsapper, want daar mogen ze gewoon heel in: 1. was de appeltjes en hak ze in stukken 2. zet de onderpan met water op het vuur. 3. daarop komt de tussenpan waarin het sap zich verzamelt. Hij lijkt een beetje op een tulbandvorm, door het schoorsteentje in het midden. 4. en daar weer op de bovenste pan – een soort vergiet dat je vult met fruit. Als het water in de onderste pan kookt, stoomt het door het schoorsteentje naar de appeltjes in de bovenste pan. Die laten al hun sap los, dat door de vergietgaatjes in de tussenpan drupt. En vervolgens door het slangetje naar buiten stroomt. Je kunt er direct brandschone flesjes mee vullen – en als je daar twist-off doppen voor gebruikt trekken ze door het kokendhete sap net als jam lekker vacuüm, om ongekoeld heel lang te kunnen bewaren. Ik liet een deel van het sap ook nog in een andere pan stromen, om ijstheesiroop en appelstroop van te maken. Tussentijds vul je het fruit bij als de rest geslonken is, en ik had zoveel appeltjes dat ik zelfs de ontsapte appeltjes verving door een nieuwe lading. Daarna mogen die weg, daar is alle smaak uit (die zit in je sap!!!!). En natuurlijk werkt het ook met ander fruit (denk aan kweepeer, ook al zo lastig te schillen…). Aanrader dus voor wie niet om werk verlegen zit!
Even op en neer om te oogsten – zo blij word ik van de weg terug naar huis met een volle fietsmand! Zelfs als dat eigenlijk helemaal niet lijkt op wat veel mensen onder een moestuinoogst verstaan… De eerste oogst was overduidelijk: toen ik de inhoud van de zak oesterzwammenstro op zijn plekje wilde leggen, bleek dat er al een reuze stuk oesterzwam door een klein gaatje naar buiten was gegroeid. Zoooo lekker! Daarna oogstte ik voor de medicijnkast: wilgenblad voor een pijnstillend theetje (en volgens mij kun je er ook mee verven), en heermoes (of wel paardenstaart) voor olie én thee die je nagels, haren en botten versterken. Alles hangt nu lekker te drogen in het zonnetje onder het glazen verandadak – behalve de oesterzwam, die smoort in de pan!
Van droogte en de eerste druppels Wat deed de droogte in mijn tuin? Al het snoeisel bovenop de rozen bleek een goed plan, maar ook de linde in de grote pot doet het geweldig in de droogte – en ik weet niet waarom want extra water kreeg hij niet veel. In de kruidentuin vallen de nodige gaten, maar floreert mediterraan moois: rozemarijn, salie, oregano. Het is fijn om steeds meer planten in beeld te krijgen die het zonder gieteren redden. Verder ontdek ik tussen het puin dat tijdelijk achter het huisje is gestort nog meer hardgebakken tegeltjes die blijkbaar per ongeluk daar zijn beland. Allemaal hetzelfde formaat en dikte, maar naast de grijze en gele ook een enkele blauwe en wat terrakleurig. Wat een snoeperig aanrechtblad gaat dat worden! Ook vandaag weer bezoek van een vriendin, met zelfs een cadeau: een zak oesterzwamstro van rotterzwam waar ik heel blij mee ben. Ik geef hem een plekje in de schaduw achter het huisje, want soms komt er nog een kleine late oogst… en daarna mag het als compost verdeeld over de aandachtsplekjes die extra voeding kunnen gebruiken. Terwijl we door de tuin lopen, vallen er druppels en we blijven allebei blij staan: de eerste regen in weken die ik voel! En ook al stopt het snel, het voelt als feest!
Bijpraten met een vriendin tijdens een lunch op de tuin… dat mondt uit in tot een uur of negen ’s avonds paradijselijk zitten. In de volgende dagen straat Roger de stoeptegelvloer in het huisje grotendeels. Hij ontdekt een verborgen voorraad stenen, klinkers en tegels achter de bamboe in de uiterste hoek – en daarmee legt hij een randje rondom, alsof het parket is :D. Dat scheelt heel veel tegels halveren om de boel passend te krijgen – nog mooier ook! Daarmee is het klaar, want ik heb besloten dat de andere vloerhelft gewoon zichzelf mag blijven, met okeren plavuizen en al. De stoeptegels zijn nu dan ook aangesloten op die hoogte, en dat ziet er prima uit. Er is nu wel zand over, maar daarmee kan ik de (onverharde) paden egaliseren, en het terrasje naast het huisje vergroten zodat er ook een lange tafel past – fijn voor hoogtijdagen, en grotere creatieve projecten. Soms blijkt ‘goed genoeg’ beter dan het beste plan.
Allemaal kleine groene vijgjes in mijn boom… en één heel grote, zo langzamerhand steeds donkerder paars. Morgen pak ik het trapje om te voelen, dacht ik gister. En vandaag was er niks meer te plukken: schoon op door de vogeltjes :D. Erg suf van mij ook om zo te denken. Morgen. Gelukkig toch ook een cadeautje, en net als de eerdere gingko ook op het zijpad: de vorig jaar geplante roos Paragon (van kwekerij Bel Epoque ) heeft ook al de droogte overleefd en komt frisgroen en stevig onder het bomensnoeihout vandaan. Alsof er niets aan de hand is. De takken zijn lang genoeg om al een beetje te leiden, want deze mooie klimmer met halfdubbele, witte rozen mag de beukenhaag gaan versieren. En een poortje dat ik daar nog ga bouwen 😉. Ik verheug me op de bloemen volgend jaar (geuren naar citroen!) én de kleine botteltjes in de herfst als lief toetje. Toch leuk dat alle snoeihout en de overwoekerende planten waar ik geen tijd voor had de grond zodanig hebben bedekt dat er niks uitdroogde. Luiheid kan lonen…
Schreef ik in blog 60 dat de es op de buurgrens omgehakt was, en ik alle takken kon gaan ruimen… pas deze week kwam ik daaraan toe. Bij dat uitstellen hielp ook dat het om een enorme berg ging, die het pad achter de beukenhaag vulde – en eigenlijk dus niet genoeg in de weg lag 😉. En als ik in de weken erna geen last van mijn rug of longen had, was het weer te warm… Dat was pech, want toen ik door de aanhoudende droogte me ineens zorgen ging maken over de nieuwe aanplant van afgelopen herfst, bleek de takkentroep compleet overwoekerd met brandnetel, braam en pompoen van de buren… Na drie dagen hakken, knippen en trekken is het meeste nu weg. De takken liggen op een andere plek in de tuin – dus die moeten nog kleingemaakt en afgevoerd. Maar ik zie weer bodem, en ik vond mijn gingko terug, prachtig groen in het blad. Zo blij ben ik daarmee! Ik vrees voor een van de twee hazelnoten en de framboos, maar heb ze nu even flink begieterd en duim me suf. Het is wat het is met deze droogte. Zeker als ik me als uitsteltuinier gedraag… De bramenstengels trek ik tussen mijn handschoenhanden door om de doorns te verwijderen en hang ik aan de balk te drogen voor latere werkstukken. Morgen verder!
Deze week sjouwden sterke zoon en ik stoeptegels die de tuinburen me schonken: de eerste oogst voor de nieuwe vloer! En over tegels gesproken, de liefste hardgebakken tegeltjes vond ik al een tijdje geleden in een krat, achtergelaten door de vorige eigenaren van het huisje. Dromerig gewolkt in geel en grijs, en dat lijkt me meer dan perfect op en achter het aanrecht (dat nog gebouwd moet worden, over een paar jaar of zo 😉). Zie het voor je, onder dat romantische raampje in de zijmuur? Minder romantisch puin ligt achter het huisje, te wachten op verdere verwerking en afvoer: het kwam allemaal tussen de fundamenten vandaan bij de voorbereiding op de stoeptegelvloer. Voor vandaag ben ik blij met mijn oogst voor thuis: een nieuw bosje heermoes voor sterke nagels en botten, een lief boeketje uit eigen kruidentuin: marjolein, salie, rozemarijn en venkel voor de minestronesoep, en tot slot vijgenblad voor een zoet kopje thee-als-toetje!
In alle vroegte ga ik naar de tuin, om de verwachte hitte vóór te zijn. Het is zelfs dan al te warm om echt te werken, maar ik kan het belangrijkste doen: de wekelijkse twee gieters water bij het perenboompje. Gelukkig kan ik nog niet zien dat hij het nodig heeft, ondanks de hitte van de afgelopen weken. Ik laat bewust het onkruid rondom nu even staan, zodat ik nergens kale bodem heb die kan uitdrogen. En ik ben normaal geen voorstander van bewateren – een tuin in balans kan het zelf goed reguleren. Maar die balans is er nog niet, en ik had natuurlijk tot de koelere herfst moeten wachten met de aanplant… mijn hebberigheid en verrukking (Een perenboom! Mijn perenboom!) wonnen het. Dan mogen er ook gieters water bij. Ik ben overigens blij dat ik voor een knalkleurtje koos voor die gieters… ik vind ze makkelijk terug waar ze al bijna overgroeid zijn 😉. En hoe bijzonder dat de gierton waar ik in blog 76 over schreef zich vanzelf heeft hersteld door voldoende zuurstof, en nu weer helder, frisruikend water geeft. Ik klem ook nog even een bedelbriefje op een stapel stoeptegels die ik voor een van de buurtuinen aantref: als dit wordt afgevoerd hou ik me aanbevolen. En dan naar huis, met een lief boeketje uitgedroogd moois - van wat er nu bloeit geniet ik liever terwijl het aan de plant blijft!
Voor de wilde kruiden de tuin overnemen is het tijd om te oogsten, daarna kan ik verder met opschonen. Brandnetel droog ik om reinigende en bot-opbouwende thee van te maken of jeukstillende zalf, kleefkruid omdat het zo fijn werkt op immuunsysteem en lymfeklieren en heermoes om sterkere nagels te krijgen. Het is nog te stoffig in het huisje dus mag alles thuis drogen, maar ik verheug me op volgend jaar als alles romantisch aan de balken mag! Ondertussen geniet ik van de verschillende rozen van Belle-Epoque die ik vorig jaar plantte – met name Batsheba die ook heerlijk ruikt en lekker zal gaan klimmen. Her en der steekt ook braam de kop op en ik pluk meteen wat blad mee om te drogen (reinigen van bloedvaten en lymfe, ontstekingsremmend – maar ook fijn bij het fermenteren waar het je groente net zo knapperig houdt als druivenbladeren). Kerriekruid bloeit overdadig, de appeltjes doen hun best en op de salie ligt een langpoot te zonnebaden. De hardnekkige braam midden op de linkse kruidentuinhelft laat zijn ware aard zien en blijkt een donkerroze roos. Hoe fijn dat ik hem liet staan!
Waar ik zelf de afgelopen weken weinig kon doen op de tuin, maakten helpende handen het goed door heel veel in het droomhuisje te doen. En daarmee ging de klus ‘een nieuwe vloer’ eindelijk van start! Hoe maak ik één geheel van een stuk plavuizen, een stuk cementvloer en de rest puur zand? Waar ik eerst dacht dat een simpele betonvloer het fijnst zou zijn (want betaalbaar en o zo passend om met je klompen erover naar binnen te lopen), bleek dat juist behoorlijk wat voeten in de aarde te hebben… Want als een vrachtwagen er niet dichtbij kan komen, en er geen water en geen stroom is, gaat arbeid een te grote kostenpost vormen... De oplossing is echter geweldig. Ik riep vroeger wel eens voor de grap: ‘Ik heb het liefst stoeptegels in mijn huis, lekker makkelijk’ – en dat is precies wat er nu gaat gebeuren. Leve Roger de Brabander die altijd open-minded echt praktisch kan meedenken bij mijn gekke wensen, het halve muurtje liet slopen en de boel vol zand liet storten – zie de foto’s voor en na. Bij mij wordt er straks binnenshuis gestraat… nu tegels verzamelen voor de volgende fase! PS: Heb je zelf een tuin op Zonnegaarde en gewone stoeptegels over (dus 30x30, van 4 cm dik)? Je maakt me superblij als je ze tegen de heg voor mijn tuin (103) legt!
